موج های ضربه ای انفجار ابر نواختر با سرعت هزاران کیلومتر در ثانیه در محیط میان ستاره ای سیر

می کنند. این موج های ضربه ای مواد میان ستاره ای را آشفته می کنند و شاید فرایند فرو ریزش

گرانشی را که سرانجام باعث تشکیل ستارگان در ابرهای میان ستاره ای می شود آغاز می کنند.

از هنگام اختراع تلسکوپ هیچ ابر نواختری در کهکشان ما کشف نشده است .اگر ابر نواختری بوجود

می آمد تا چندین ماه در آسمان به تابناکی ماه می درخشید اگر آن ابر نواختر فرضی به زمین بسیار

نزدیک بود می توانست جو زمین را منهدم کند.

هنگامی که ستاره بصورت ابرنواختر منفجر می شود لایه های گازی بیرون آن برای تشکیل بقایای

ابر نواختری تابان متلاشی شده با سرعت از هسته اش فاصله می گیرند . برخی از انفجارات آنقدر

شدیدند که حتی خود هسته نابود می شود . تقریبا ۹۰ در صد ته مانده ها کم و بیش کروی اند و بقیه

بر اثر نیروی انفجار متلاشی می شوند تا انبوهی از شعله های گازی فاقد ساختار ظاهری را تشکیل

دهند. در مرکز چنان بقایایی پالسار ها (ستاره های تپنده) شناسایی شده اند.

آنچه به نام سحابیهای خارج کهکشانی نامیده می شود توده های عظیم و پیوسته گازی نیست

بلکه مجموعه ای است از ستارگانی شبیه ستارگان کهکشان رصد های انجام شده نشان می دهد

خاصیت طیف نوری که از این سحابی ها صادر می شود بسیار شبیه به نوری است که از خورشید

خود ما خارج می گردد . بنابراین درجه حرارت متناظر با چنین صدور نوری نمی تواند با درجه حرارت

سطحی خورشید اختلاف فراوان داشته باشد و این درجه حرارت بایستی به چند هزار درجه برسد .

اگر این سحابی ها واقعا توده های غول پیکر گاز پیوسته ای بودند که درجه حرارت سطحی آن ها

همان درجه حرارت سطحی خورشید بود ناچار می بایستی نوری که از آنها صادر می شود با وسعت

سطح یعنی با مربع یکی از ابعاد آن ها متناسب باشد.

چون قطر متوسط این سحابی ها بیلیون بیلیون بار بزرگتر از خورشید است باید چنان انتظار داشته

باشیم که نورانیت کلی آنها بیلیون بیلیون برابر بزرگتر از نورانیت خورشید باشد. ولی نورانیت سحابی

امراه المسلسله بسیار کوچک تر از این اندازه است و از ۷/۱ بیلیون برابر نورانیت خورشید تجاوز

نمی کند. نور از تمام سطح سحابی صادر نمی شود بلکه از عده زیادی از لکه های کوچک روشن

بر می خیزد که مجموع کلی سطح آنها به سختی با یک بیلیونیم تمام سطح سحابی برابری می کند.

این همان چیزی است که باید از سحابی هایی انتظار داشته باشیم که از ستارگان متعارفی

جدا جدا از یکدیگر ساخته شده اند.

در سحابی انکساری ذرات غبار نور را منعکس نمی کنند بلکه متواری می کنند. نور قرمز می تواند

آسان تر از نور آبی از ابر غبار بگذرد پس نور آبی بیشتر پراکنده می شود این امر موجب آبی شدن

آن ابر می شود. همین خاصیت باعث آبی به نظر آمدن آسمان از زمین می شود. ذرات غبار نور

خورشید را در جو شدیدا پراکنده می کند و در مسیر هایی به جز سمت خورشید ناظر آسمان  عمدتا

نور آبی پراکنده می بیند.

دو نوع سحابی تابان وجود دارد .نشری و بازتابی که هردو با تولد ستاره ارتباط دارند. گازهای سحابی

نشری عمدتا در بخش قرمز یا سبز طیف می تابند زیرا با حرارت ستارگان جوان گرم درون سحابی

گرم شده اند . غبار سحابی نور ستارگان جوان داخل و اطراف سحابی بازتابی را پراکنده می کند.دو

نوع سحابی تابان دیگر نیز وجود دارند : بقایای ابر نواختری و سحابی های سیاره ای . هر دو این ها

از مواد دفع شده ستارگان در حال مرگ تشکیل شده اند.

                                                 سحابی تابان بازتابی

ستارگان غول سرخ در اواخر عمرشان لایه های گازی بیرونی شان را به دور می اندازند.این لایه ها

پوسته ی منبسط شونده ای از گازهای تابان را تشکیل می دهند که سحابی سیاره ای نامیده

می شوند.علت این نام گذاری این است که ویلیام هرشل منجم آلمانی تصور کرد که این پوسته ها

شبیه سیاره اند. شاید از دید ناظر زمینی این پوسته گازی به شکل ساعت شنی حباب یا حلقه

به نظر آید.این سحابی با سرعت تقریبی ۲۰ کیلومتر در ثانیه رو به بیرون حرکت می کند و بعد از ۳۵

هزار سال در محیط میان ستاره ای پراکنده خواهد شد.

سحابی تاریک ابری از گرد و غبار و گاز است که گازش نور میدان های ستارگان یا سحابی های

تابان پشت سرش را که از این ابر می گذرند جذب می کند سحابی های تاریک که به سحابی های

جذبی معروفند هیچ تشعشعی از خود ندارند ولی ممکن است نورهای جذب شده را به شکل امواج

رادیویی یا انرژی مادون قرمز دوباره بتابانند.شاید جرم سحابی های تاریک چندین هزار برابر از جرم

خورشید بیشتر باشد اگر یک سحابی به اندازه ی کافی جرم داشته باشد در نقطه ای از زمان موادش

فشرده شده و تبدیل به ستاره می شود . شاید سپس سحابی تاریک با ستارگان جوان گرم حرارت

ببیند و به سحابی نشری درخشانی تبدیل شود.

بعضی از سحابی های تاریک بوده و تنها هنگامی که مانع عبور نور ستارگان یا سحابیهای تابان پشتشان می‌شوند، می‌توان آنها را دید. خیلی چیزهایی که زمانی سحابی نامیده می‌شدند، از نو طبقه بندی شده‌اند. در قرنهای پیشین این اشیاء در نظر ستاره شناسان ساختارهای ابر مانند مه آلود بودند، ولی بعدا ستاره شناسان با بهبود تلسکوپها توانستند این به ظاهر سحابیها را به عنوان کهکشان یا خوشه‌های ستاره‌ای شناسایی کنند.